[…] Το βράδυ, λοιπόν, που γυρίσαμε, ύστερα από τέτοιο χορό και ξελαρύγγιασμα, καρφιτσώσαμε το Αργυρόκαστρο κι αρχίσαμε να τα λέμε βιαστικά στη μητέρα, να προλάβουμε πριν φτάσει ο πατέρας. – Όλη η Αθήνα ήταν στο πόδι… Όλο εγώ μιλάω. – Δεν ήξερες πού να πας. Αφήσαμε το Σύνταγμα, εκεί γινότανε χαλασμός Κυρίου, και κατεβήκαμε την Πανεπιστημίου τραγουδώντας ως την Ομόνοια. Ήμαστε ολόκληρη παρέα. […] […] – Πες στη μαμά τι έγινε στη «Μεγάλη Βρετάνια». – Αχ, ναι, το ξέχασα. Ο κόσμος μαζεύτηκε έξω από το ξενοδοχείο και γύρευε να δει το βασιλιά και όλοι φωνάζαμε ώρα πολλή, ώσπου βγήκε σ’ ένα μπαλκόνι, μαζί με το Μεταξά κι αρχίσαμε να ζητωκραυγάζουμε και να κουνάμε τα μαντήλια μας και τα καπέλα μας. Οι γυναίκες τους στέλνανε φιλιά και κάποιος που ήταν κοντά μας, πολύ κοντά μας, φώναξε δυνατά: «Πού είναι το τουφέκι σας; Οι άλλοι πολεμάνε στο μέτωπο και σκοτώνονται». Έγινε τότε μια φασαρία! Πέσανε πάνω του και τον χτυπούσανε. Του ξέσχισαν το σακάκι κι ύστερα έφτασε η αστυνομία και τον μάζεψε. […]