[…] Μαζευτήκαμε στης Αννούλας. Το σπίτι της είναι σ’ ένα απόμερο δρόμο, λίγο πιο κάτω από την πλατεία Αγάμων. Ένα ήσυχο σπίτι κανένας δε θα το υποπτευτεί. Πρέπει να ’μαστε πολύ προσεχτικοί, γιατί οι Γερμανοί δεν αστειεύονται. Η κυρία Βαλερί πήγε στο Χαϊδάρι να δει τους γιους της, μα δεν τα κατάφερε. Ήρθε σ΄εμάς με χίλιες προφυλάξεις. «Να προσέχετε» μας είπε. «Τα παιδιά μου είναι φίλοι σας, μπορεί να σας παρακολουθούν».[…] Το δωμάτιο της Αννούλας είναι στο πάνω πάτωμα. Από το παράθυρο βλέπεις τον κήπο που είναι γεμάτος τριανταφυλλιές.[…] Νύχτωσε. Η Αννούλα έκλεισε τα παραθυρόφυλλα και τράβηξε τις βαριές βελούδινες κουρτίνες. Το φως του ηλεκτρικού σκορπάει ένα θαμπό, κιτρινωπό φως που χλωμαίνει τα πρόσωπα. Η πόρτα είναι κλειστή. Αν οι γονείς της Αννούλας κρυφάκουγαν, θα πέφταν απ’ τα σύννεφα. Η κόρη τους, αυτό το ήσυχο και συμμμαζεμένο παιδί, μαζί με τους φίλους της, συνωμοτεί εναντίον των Γερμανών![…] Σήμερα το πρωί, στην πλατεία Αγάμων, κρέμασαν τον κυρ Σπύρο μας μαζί μ΄έναν άλλο μπακάλη. Το ξέραμε από μέρες πως θα τους κρεμάσουν. Το ‘γραψαν οι εφημερίδες: «Κατεδικάσθησαν εις τον δι’ απαγχονισμού θάνατον». Η κατηγορία ήταν: «Απόκρυψις μεγάλης ποσότητος ελαίου, με σκοπόν την πώλησιν αυτού εις την μαύρην αγοράν». […] Στον λαιμό τούς είχανε κρεμάσει μια πινακίδα που έγραφε με μεγάλα γράμματα: «Είμαι μαυραγορίτης. Εχθρός του ελληνικού λαού». […]