[…] Ξέρεις τι κάναμε τη Δευτέρα; Κατεβήκαμε όλοι, χιλιάδες ήμαστε. Πήγαμε έξω από την ιταλική πρεσβεία. Μήπως ήσουν κι εσύ; Χιλιοκομματιάσαμε τη σημαία τους. Ουρλιάζαμε, τραγουδούσαμε. Τα κατάφερα κι άρπαξα τρία κουρελάκια. Ο πατέρας έκλαψε όταν τα είδε. Τα έβαλε σ΄έναν φάκελο κι έγραψε πάνω τ' όνομα μου και την ημερομηνία. Είπε πως τούτη η μέρα πρέπει να χαραχτεί στις καρδιές μας. Αχ, Περικλή, αγαπώ, αγαπώ την Ελλάδα! Πες μου, νιώθεις κι εσύ περήφανος που θα πολεμήσεις γι' αυτή; […]